In een recente LinkedIn bijdrage beloofde ik jullie op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in dit dossier. Wat hadden wij de RDW graag laten inzien dat een gang naar de Raad van State in dit dossier zo jammer is van de tijd, de kosten en de frustratie. Helaas verzandde de RDW in een reeks van niet inhoudelijke reacties en tunnelvisie die leidde tot een directieklacht, gericht aan Jantina Woudstra (directeur). Jantina reageert echter nérgens op, waar ik mij eerder wel met haar kon verhouden. Wat een gemiste kans!

Hoe zat het ook al weer?  

De heer Paulina rijdt al jaren in zijn prachtige Volkswagen Kever, die hij in 1984 vanuit Aruba naar Nederland bracht. Op dat moment kreeg het voertuig een administratieve importcode “01” op het papieren kentekenbewijs — een volkomen normale handeling in die tijd. Geen vermissing, geen fraude, geen enkel risico.

Maar sinds de introductie van de GAIK-platen heeft de RDW deze historische importcode op het oude model kentekenbewijs (‘code’ / later ‘duplicaatcode’) steeds weer gelezen alsof het een duplicaatcode wegens vermissing van kentekenbewijs of kentekenplaat zou zijn. Met als gevolg dat cliënt tot op de dag van vandaag rondrijdt met een ontsierende duplicaatcode 2 die feitelijk onjuist is. Paulina is nooit iets verloren en RDW heeft geen bewijs van het tegenovergestelde. Hoé kan je bewijzen dat iets niét verloren hebt? Van verlies van een plaat of kentekendeel zou je immers melding maken die dan ook weer bij RDW bekend zou zijn.

Wat begon als een eenvoudige correctie, groeide uit tot een dossier vol:

• verkeerde aannames,
• tunnelvisie,
• non-communicatie,
• en het structureel niet willen betrekken van de historische feiten.

Een directieklacht werd doorgestuurd naar een interne coördinatie. Inhoudelijke vragen leverden géén inhoudelijke antwoorden op. En uiteindelijk kreeg cliënt simpelweg te horen: “Dan moet u maar naar de Raad van State.”

Dat is teleurstellend. Helemaal omdat de feiten helder zijn:

🔹 Duplicaatcode 01 in 1984 was géén duplicaatcode, maar een technische importcode op het papieren kentekendocument. GAIK-platen met een duplicaat-code vermelding kwamen pas 20 jaar láter.
🔹 Er is nooit sprake geweest van vermissing van platen of documenten.
🔹 De RDW heeft in 2024 haar beleid zélf aangepast om precies dit soort fouten te herstellen.
🔹 De Afdeling bestuursrechtspraak stelde in 2021 al dat het voeren van duplicaatcodes zonder een vermiste of gestolen kentekenplaat geen wettelijke plicht is.

En toch blijft de RDW vasthouden aan een conclusie die niet klopt.

En ja; dat doet ze nú ‘omdat de uitspraak van de rechter duidelijk is’. Ja; de rechter heeft inderdaad bevestigd dat duplicaatcode (nu een ‘1’) op de plaat hoort. Echter; zoals een Raadsheer laatst op het LRGD deskundigen symposium zo mooi vertelde:

‘de rechter weet niet wat hij niet ziet’

Dat de rechter het standpunt van de RDW ‘kenteken is vermist geweest’ volgde versus het standpunt van Paulina ‘ik ben nooit iets verloren’ in het voordeel van RDW besliste, is niet helemaal te volgen. (De advocaat van) Paulina, hád dat voor kunnen zijn door zorg te dragen voor een goede duiding in het dossier. De essentiële informatie en kennis daaromtrent ontbrak. Nu die er wél is zou de rede moeten leiden. De rede wordt door RDW niet ingezien.

Intussen heeft ook de pers inmiddels aandacht voor deze zaak. En terecht. Want een burger hoort niet vast te lopen in een systeem dat weigert naar zijn eigen geschiedenis te kijken.

Voor de heer Paulina — en voor mij — gaat het niet om dat “1’tje” of “2’tje” boven een streep. Het gaat om zorgvuldigheid, luisteren, en het lef om fouten te erkennen.

Om de communicatie met RDW hier te tonen, voert wellicht wat vér, maar ik doé het wel; anoniem, buiten Woudstra want die mag bekend zijn als eindverantwoordelijk. En misschien … misschien brengt het nog rede bij RDW.

We gaan door.
Niet alleen om dit voor één klassieker recht te zetten, maar ook om te voorkomen dat anderen dezelfde weg moeten lopen.