De Telegraaf kopte vandaag weer in op de BPM-problematiek. Een béétje ongenuanceerd; ik probeer het te nuanceren.
Ik stel al jaren dat de bpm een kind met een waterhoofd is—en dat hoofd staat op ontploffen. In die zin ben ik het volledig met Niesink eens. Echter, de manier waarop dit probleem in het artikel gepresenteerd wordt, vraagt om nuancering.
De afbeelding van een ‘herstelde schadeauto’ is misleidend en doet de branche geen goed. Dit was een uitzonderlijk geval van meer dan tien jaar geleden—een zaak die ik inhoudelijk ken. Bovendien speelde de RDW Venlo destijds een zeer bedenkelijke rol in deze kwestie. Slecht gerepareerde schadeauto’s zijn helaas nog steeds een probleem, maar dat heeft niets te maken met bpm of import.
De steeds complexere uitvoerbaarheid van de bpm raakt zowel importeurs, taxateurs als de Belastingdienst. Het systeem is voortdurend in ontwikkeling, waarbij rechtspraak en beleid elkaar beïnvloeden. Iedere oplossing creëert een nieuw probleem. Dit begon al in de vroege 21e eeuw met het Gomes Valente-arrest van het EU Hof van Justitie, dat Nederland dwong het bpm-stelsel aan te passen. De wettelijke tabel werd een alternatief voor taxatierapporten, maar dat heeft de problematiek alleen maar verergerd.
Dat er misstanden zijn en charlatans worden aangetrokken, is onvermijdelijk bij een systeem dat zichzelf in stand probeert te houden via steeds complexere regels. Maar de suggestie dat alle taxateurs fictieve schade vaststellen, of dat criminelen in dure auto’s hier direct van profiteren, is framing. Het echte probleem ligt in de discriminerende en verouderde systematiek van de bpm.
Het feit dat de helft van alle belastingzaken over bpm gaat, zoals Niesink stelt, is veelzeggend. Ons juridisch zusterbedrijf Euro Auto Logic b.v. behandelt een aanzienlijk aantal van deze zaken. De schuld hiervoor ligt echter niet bij taxateurs, importeurs of juridische dienstverleners, maar bij de bpm zelf—een belasting die door haar opzet en krampachtige handhaving onwerkbaar is geworden. Afschaffing van bpm op basis van afschrijving is de enige structurele oplossing om de rechtspraak en de markt te ontlasten.
